شبهه : امام حسین (ع) را شیعیان کوفی که ایشان را دعوت کرده بودند ،‌ به قتل رساندند ، پس  اولا خود شیعیان مسئول کشته شدن امام حسین (ع) اند و ثانیا ماجرای کربلا ربطی به یزید و ابن زیاد و شمر و ابن سعد  و ... ندارد ، پس نباید این افراد را که در ماجرای کربلا نقشی نداشتند ، ‌لعن کنیم .

پاسخ :  قائل شدن به این مطلب ،‌دارای تضاد و تناقض است ؛ چرا که معنی شیعه چنین است : شیعه به کسی می گویند که ناصر و پیرو و دوستدار شخصی باشد .

اما اگر به کسانی که در صف و سپاه مقابل امام حسین (ع) قرار گرفتند و دست به دشمنی و قتل و غارت زدند ، شیعه بگوییم ، کلامی باطل و دور از انصاف است .

اگر ما به لشکریان عمر بن سعد و عبیدالله بن زیاد (لعنةالله علیهما) شیعه بگوییم ، دیگر یاران و انصار حضرت سیدالشهدا (ع) را چه بنامیم ؟

اگر هم مطلب فوق را قبول نماییم و بگوییم که قاتلین امام حسین (ع) همگی شیعیان آن حضرت بوده اند ، باید گفت : این آقایان از شیعیانی بوده اند که از شیعه بودن خود برگشته اند و به سپاه دشمن پیوسته اند که در این صورت ، دیگر نام آنها شیعه نمی باشد ؛ بلکه اگر به آنها دشمن بگوییم ، شایسته تر است.

مطلب بعدی آنکه : درست است که آن دسته از مردمانی که برای کشتن امام حسین (ع) به کربلا آمدند از اهالی کوفه بودند ، اما این مطلب فراموش نشود که کوفه در آن زمان دیگر شیعه ای که در تشیع خود معروف و مشهور باشد ، در خود نمی دید ؛

و دلیل این که در آن زمان در کوفه شیعه سرشناس وجود نداشته ، این است :

چون زمانی که معاویه به حکومت رسید زیاد بن ابیه (زیاد ، پسر پدرش !!! ؛ معاویه عجب والیانی داشته !!!) را بر کوفه حاکم نمود و او نیز هر شیعه ای را که می شناخت مورد تعقیب قرار می داد و آنها را مورد کشتار و قتل و غارت قرار می داد و یا دستگیر می کرد و به زندان می فرستاد تا اینکه در شهر کوفه دیگر شخصی که به شیعه بودن ، معروف و مشهور باشد ، وجود نداشت.

ابن ابی الحدید معتزلی شافعی در شرح نهج البلاغه می گوید :

معاویه بعد از یک خشک سالی ، نامه ای به یکی از کارگزارانش نوشت مبنی بر اینکه هرکس چیزی از فضایل ابوتراب (امام علی (ع)) و خاندان او نقل کند ، در مقابل او هیچ مسئولیتی بر عهده ی شما نمی باشد (یعنی خونش آزاد است و شما آزادید که هر بلایی که خواستید بر سر او درآورید).

از این روی سخنرانان در هر جایی و بر فراز هر منبری ، علی (ع) را لعن کرده و از او بیزاری می جستند و به او و اهل بیتش دشنام می دادند ؛ بیچاره ترین مردم آن زمان ، مردم کوفه بودند ، زیرا شیعه علی در آن شهر زیاد بود. معاویه ، زیاد بن سمیه ] همان زیاد بن ابیه خودمان !!! [  را حاکم کوفه کرد و هم زمان بصره را تحت فرمان او در آورد ؛ او به دنبال شیعیان می گشت ، و آنها را به قتل می رساند و یا تهدید به قتل می کرد ؛ دست و پاها را جدا کرده و چشم ها را کور می کرد و آنها را بر تنه های درخت خرما به دار می کشید و یا از عراق بیرون می کرد ؛ تا جایی که کسی از شیعیان شناخته شده در عراق باقی نماند.

شرح نهج البلاغه ، ابن ابی الحدید ، ج 11 ص 44 ؛ النصایح الکافیه ، محمد بن عقیل ، ص 72

پس در آن زمان شیعیان کوفه ، عده بسیار کمی از جمعیت 15000 نفری کوفه را تشکیل می دادند.

در ضمن تاریخ نام نویسندگان نامه به امام حسین (ع) را ثبت کرده است ؛ نام اشخاصی هم چون : شبث بن ربعی ، حجار بن ابجر ، عمرو بن حجاج و ... که هیچ کس نگفته این ها شیعه بوده اند.

همچنین روایات بسیاری است ، دال بر اینکه کوفیان طرفدار خلفای قبل از امیرالمومنین (ع) بوده اند. از جمله بارزترین آنها ، ماجرای مخافت امام علی (ع) با نماز تراویح در کوفه است. که وقتی حضرت با نماز تراویح مخافت کردند ، مردم گفتند : وا عمراه ، وا عمراه (ای  وای که سنت عمر از بین رفت).

در ضمن ، تعبیرات به کار رفته از سوی قاتلان امام حسین (ع) دلیلی واضح بر شیعه نبودنشان است .

مثلا به امام حسین (ع) گفتند ما بخاطر دشمنی به با پدرت علی ، با تو می جنگیم. (ینابیع الموده ، ج 3 ، ص 72)

یا به ایشان گفتند دروغگو پسر دروغگو (خدا لعنتشان کند) (الکامل فی التاریخ ، ج 4 ، ص 67)

یا به ایشان گفتند که تو را بشارت باد به دوزخ (خداوند بر عذابشان بیفزاید) (الکامل فی التاریخ ، ج 4 ، ص 66 ؛ البدایه و النهایه ، ج 8 ، ص 183)

و یا گفتند که ای حسین نماز تو قبول نمی شود (البدایه و النهایه‌ ، ج 8 ، ص 185)

خداوند گواه است که ذکر این توهین هایی که دشمنان به امام حسین (ع) کردند قلبمان را به درد می آورد . چه طور است که با وجود این توهین ها به سید و سالار جوانان اهل بهشت ، این ملعون های بی دین را شیعه می دانید ؟

و همچنین تعابیر به کار رفته توسط حضرت اباعبدالله الحسین (ع) در کربلا نیز گواه بر این مطلب است که آنها شیعه نبوده اند.

مثلا حضرت به آنان عرض می کنند : ای شیعیان ابوسفیان ، اگر دین ندارید ،‌ آزاده باشید . (مقتل الحسین ، خوارزمی ، ج 2 ، ص 38)

پس مشخص شد که  دشمنان امام حسین (ع) در کربلا ، نه تنها شیعه نبودند (و حتی شیعه ظاهری هم نبودند) ، بلکه از دشمنان سرسخت ایشان بودند.

قسمتی از زیارت عاشورا :

اَللّهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَيْنَ وَ شايَعَتْ وَ بايَعَتْ وَ تابَعَتْ عَلى قَتْلِهِ اَللّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَميعاً

خدايا لعنت کن بر گروهى که پيكار کردند با حسين عليه السلام و همراهى کردند و پيمان بستند و از هم پيروى کردند براى کشتن آن حضرت خدايا لعنت کن همه آنها را

پایان

با استفاده از کتاب اتمام حجت در پاسخ به جوان وهابی ، رسول ابراهیمی آبشور